ฉันเหนื่อย ที่ต้องไล่ตามนายไปตลอด...

เหนื่อย... ที่ต้องคอยรักนายอยู่อย่างนี้...

เหนื่อย...ที่หัวใจของฉันไม่เคยได้พักหยุดซักที...

อยากเพียงแค่ได้ใครซักคนมาให้กำลังใจหัวใจที่กำลังอ่อนล้าของฉัน...

ไม่รู้บ่อยแค่ไหน...

ที่ฉันร้องไห้เพราะเธอ...

ไม่รู้บ่อยแค่ไหน...

ที่ฉันได้แค่แอบมองเธอเท่านั้น...

อยากเป็นมากกว่านั้น... มันเป็นไปไม่ได้

ได้เพียงแค่มอง...

เหนื่อยจังเลย...

เหนื่อยที่ต้องใจเต้นเมื่อเห็นนายอยู่ในสายตา

เหนื่อยที่ต้องคอยร้องไห้เพราะเสียใจในสิ่งที่ทำกับนายไป...

แล้วนายจะรู้ไหมนะ...ว่าผู้หญิงธรรมดาคนเนี่ย...

มันเสียใจแค่ไหนตั้งแต่ได้รู้จักเธอ...

อยากจังเลย...

อยากให้เรื่องที่ฉันเคยรู้จักเธอเป็นเพียงความฝัน

พอตื่นขึ้นมามันก็หายไป...โดยไม่รู้สึกเจ็บ...

ถ้าเป็นไปได้...

อยากสมองเสื่อม...เพื่อให้ลืมเธอให้ได้ซักที

อยากเลิกร้องไห้เพื่อเธอ

เพราะอะไรกันนะ...

ทำไมฉันถึงเลิกรักเธอไม่ได้...

พระเจ้า...

ลูกขอร้องล่ะ ขอให้ลูกลืมทุกสิ่งเกี่ยวกับเขา...

เพียงแค่มองหน้าเขา ลูกก็น้ำตาจะซึม...ไม่รู้ว่ามันเสียใจหรือดีใจกันแน่

ที่ได้เจอเขา...

ขอให้ตัวลูก...เลิกคิดมาก ลูกเหนื่อยแล้ว...

ลูกอยากลืม อยากให้ทั้งตัวลูกและเขาลืมกันและกัน...

แต่วันนี้ เธอก็ไม่รู้จักฉันแล้ว...

แต่แววตาอันเย็นชาของนายทำให้ฉันต้องเจ็บปวด..

ลูกเคยพอใจ ที่มีเธอเคยเคียงข้าง...

แต่มันไม่มีอีกต่อไปแล้ว มันเป็นเพียงความอดีต...

อดีตที่จะไม่มีวันลืม

มันเป็นบทเรียนที่เจ็บปวด...

เจ็บมากจริงๆนะ......